با لعلت آب حیوان،آبی به جو ندارد

از عشق من به هر سو در شهر گفتگوئی است

من عاشق تو هستم ، این گفتگو ندارد

جز وصف پیش رویت ، در پشت سر نگویم

رو کن به هر گه خواهی ، گل پشت ورو ندارد

محراب ابروانت ، خواند نماز دلها

آری بمیرد آن دل کز خون وضو ندارد

گر آرزوی وصلش ، پیرم کند مکن عیب

عیب است کز جوانی ، کاین آرزو ندارد

خورشید روی من چون ، رخساره بر فروزد

رخ بر فروختن را ، خورشید رو ندارد

سوزن زتیر مژگان ، وزتار زلف نخ کن

هر چند رخنه ی دل ، تاب رفو ندارد

اوصبر خواهد از من بختی که من ندارم

من وصل خواهم از وی ، قصدی که او ندارد

با شهریار بی دل ، ساقی به سر گرانی است

چشمش ، مگر حریفان می در سبو ندارد

خیلی از ادما هستند که عشقو عاملی میدونن برا از پا درآوردن انسانها

ولی برا من همیشه عشق یه حس شیرین بوده انگار یکی داره دل ادمو قلقلک میده.

....

درعشق پیش بینی،سنگ ره وصال است

شد سیل محودر بحر،از پیش پا ندیدن

گاهی وقتا عاشق با عشق خودش حال میکنه حتی نحوه عشقبازی یه جورائی با عشق درونشه نه معشوقش

سرمه را هم محرم چشم سیاه خود مکن

گر توانی،آشنائی با نگاه خود مکن

قبله ی من!عکس در شرع حیا نامحرم است

خلوت آیینه را هم جلوگاه خود مکن

وتعبیر به این زیبائی:

همچو بوی گل که در آغوش گل از گل جداست

و چقدر قشنگ میتونه فریاد بزنه:

تویی در دیده ام چون نورومحرومم زدیدارت

نمی دانم زنزدیکی کنم فریاد ، یا دوری

گاهی وقتا یه خلوت ساده باعث میشه فکر کنی نگارت ساعتهاست که کنارت نشسته وعاشق هیچ وقت دوست نداره که کسی اونو از خلوتش بیرون بیاره

مرا هر کس که بیرون می کشد از گوشه ی خلوت

ستمکاری است کز آغوش یارم می کشد بیرون

هیچ وقت نمیخواد که از عشق فرار کنه واونو یه فریاد رس میدونه:

به داد من برس ای عشق،بیش از این مپسند

که زندگانی من صرف خوردوخواب شود

یادش بخیر عاشق این تک بیتا  بودم....

دوام عشق اگرخواهی ، مکن با وصل آمیزش

که آب زندگی هم می کند خاموش آتش را

کند معشوق را بی دست وپا ،بیتابی عاشق

بلرزد شمع بر خود تا زجا پروانه برخیزد

دردها کم شود از گفتن ودردی که مراست

از تهی کردن دل می شود افزون ،چه کنم؟

من نه آنم که ترواش کند از من گله ای

می دهد خون جگر رنگ به بیرون چه کنم

و............................

و...........یادش بخیر سال 83 استاد گرامی دکتر صفائی  درس صائب 6غروب،

که هنوز عاشقانه صائب خواندنش در یادم مانده.

آن زمان هر دل فقط یک بار عاشق می شود

نبض های دو سالگیمان میزند وتا قربان چیزی نمانده برای تو ......واندکی بعد برای من ،تا دوسالگیمان

از انتخاب تا تصمیم یکی شود.

شاگردی از استادش پرسید:"عشق چیست؟"

استاد در جواب گفت:"به گندم زار برو و پر خوشه ترین شاخه را بیاور. اما در هنگام عبور از گندم زار به یاد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچینی.

شاگرد به گندم زار رفت وپس از مدتی طولانی برگشت.

استاد پرسید :چه اوردی؟ وشاگرد با حسرت جواب داد:هیچ ، هر چه جلوتر می رفتم ،خوشه های پر پشت تر می دیدم وبه امید پیدا کردن پر پشت ترین ، تا انتهای گندم زار  رفتم.

استاد گفت :عشق یعنی همین.چشمانت را وقف نگاهی کن که قدر نگاهت را بداند .

هیچ بزرگسالی با عشق چهره به چهره نمی شود باید کودک شد فارغ ودل آسوده.

وردپای کودکی.............گاه چه زیبا جلوه میکند.